so,

you are taking her

where i fell in love with you.

time and again.

.

lie with her

where we always have.

you’ll show her sunsets

that i call ‘ours’

and tell her about orion

if the skies are clear.

.

so go.

take her.

i’m tired.

and it’s easier

to back off.

.

still i cant help but wonder,

will you show her hikka through our eyes?

will you buy her a bead necklace?

will you think of me at all?

With the arresting of retired Gen. Sarath Fonseka, the first domino has been nudged. I expect we’ll be seeing a repeat of arrests, assaults and murders of journalist since 2007, in the coming months. I dare say the white vans will be prowling the streets once again.

During his interview on BBC, Gotabaya Rajapaksa stated “He was a member of the security council. He only left three months ago. He divulged certain security information to the public. He did a wrong thing there. But we will not arrest him because he was the opposition candidate”.

So much for that…

It’s a no brainer that Fonseka has incriminating evidence against the government and this is an effort to have him gagged and bound. But the government has more to gain by drubbing him with a court martial.

For the upcoming Parliamentary Elections, the JVP had invited Sarath Fonseka (New Democratic Front) as well as Mangala Samaraweera (SLFP –M), Rauff Hakeem (SLMC), Mano Ganeshan (Democratic People’s Front) and Arjuna Ranatunga, to form a new alliance. This proves that even though the UNP has decided to enter the elections under their Elephant symbol, without affiliations with other parties, Fonseka still had the potentiality to discomfit Rajapaksa’s plans.

If Fonseka is court martialed his political career is over and the government’s strongest opposition would be eliminated. Sarath Fonseka aside, the government has the power to arrest anyone, however innocent they may be, and have them imprisoned on far-fetched charges that they’re experts in cooking up. We’ve seen this in the case of Tissainayagam. They’ve got the long arm of the law in a hammerlock.

Last year two bloggers were supposedly arrested for making comments on a website against the government. What’s important now, is for the media as well as bloggers to not cower in the shadow of the thug- that’s government intimidation, and continue to keep the masses informed. This is of course, easier said than done, but the public must be kept aware of all that is going on around them.

I find it hard to imagine where Sri Lanka will be 7 years from now. Wherever that may be, we’d best brace ourselves for it.

I must thank the other nominees, particularly Dream into Reality, which came a very close second. They've all given me many hours of stimulating reading and prove that there are some innovators out in the Sri Lankan blogosphere.

RD

A young TV journalist asked me whether Martin Luther Kings’ philosophy of non-violence will work in bringing true peace to Sri Lanka ?

I cannot remember how I answered it facing the camera, but I hope I would have said something like this.

Martin Luther King Jr. paid the ultimate price violently driving a non violent campaign to win freedom for African American people who gained their official freedom 100 years earlier.   In my eyes, Martin Luther King Jr. was spiritually a fearless warrior.  He took on a system, a society and a people who were fearful of what he was asking for.  These fearful people though, had the power and guns to resist his dream of white and black people living in harmony.  He fell prey to one of those guns, but his dream is slowly being realized.

Sri Lanka too is ruled by a spiritually fearful people who need protection from their own.   In ruling fearfully, there is little justice everywhere.    Resistance by asking questions makes one a traitor, judged and condemned.   This judgment comes from a place of fear, the same kind that judged Jesus and nailed him to the stake, gave Aristotle the death sentence, oppressed Gandhi and Mandela as they fearlessly went about asking for justice for everyone.

Just like in those times, in taking on King’s Gandhian philosophy of ‘ahimsa’ to bring about justice has huge personal risks in Sri Lanka today.   So, how do we go about this?

I am sure there are many people within this system who’s conscience is tugged at every time a non-violent resistor, a questioner is attacked, abducted or killed.  After all we humans have an in built cosmic spirituality deeply rooted in us.  This spirituality is founded on the oneness of all beings, our interconnected natures so when we hurt another, we hurt ourselves too.  We have to reach out to them.

The difficulty is years of conditioning where spirituality is well hidden by the sensory defilements that excite through material gain, which derive them superficial power.  The challenge is how do we help them see this?

Turning to Religion ?

Religion is supposed to address these very issues, but the institutions have divided us as people more than uniting us in humanity.   These divisions are ingrained too.  The differences – mine is better than yours syndrome – when the original message of the prophets were essentially the same in terms of inward individual inquiry, finding peace within self and enlightenment.   This is happening here to Buddhism as it is externalized through a focus on rituals, loudspeakers and linking it to politics and Sinhala nationalism.

Islam for instance has been branded to be a violent religion for obvious reasons as followers have been misled by subsequent leaders who have shaped it that way to meet their needs for power.   Ms. Jezima Ismail, a panelist at the Interfaith Panel Discussion Session at the Martin Luther King Jr event spoke of the pacific nature of real Islam and went on to redefine Jihad to mean going back to the original book for guidance, meaning the Koran when facing a challenge and not holy war that even many Muslims believe it to be.  Koran has no place for violence in it.  So, it is clear that religious institutions over the years have used a doctrine of violence to seek and hold power over people to meet their leader’s selfish ends.

As we get older, many of us seek more meaning in life and become spiritual, but we see around us though a few stupid old men who are drunk with power not realizing life’s impermanence and the karma of it all.  In the meantime, many people around them suffer.   Yet, I live in hope that there is room for this philosophy of non-violence for us in Sri Lanka through a Dharma Asoka like transformation with our political leaders to create Justice Everywhere – or is it a pipe dream?

Focus on the Young

There may be hope for the future if we start with the young.  Another panelist at the Interfaith Discussion, Brahmacharya Darshan Chaitanya said, we have a great opportunity in Sri Lanka as religion is offered as a subject in the school system.  Yet we squander this opportunity by teaching religion the same way we teach science and geography – the external systems, the rituals, memorizing stanzas, stories and subjecting them to regurgitation at an exam at the end of the year – which has no link to personal spiritual development to bring meaning to their lives through inquiry and mindfulness.    Another panelist, Fr. Mervyn Fernando said that we are teaching religion but not teaching the young to be religious.  To be religious is the inward journey seeking the real truth.  This requires reflection, contemplation, prayer and meditation and we have to help develop these skills.

Then and only then will we create a generation of fearless warriors who will not need big egos and guns to protect them.   They will have the power and the confidence to change this world of contradiction, a world where everyone of us contribute to violence in the form of the oil and arms industry (every time we switch on a light or get on vehicle to travel) which rule us by controlling small nations like ours too through their corrupt practices.  At least the younger generation may make these linkages and work to make this world less violent and less polluted in every way by seeking alternatives to oil and arms, for instance.

Our challenge then is find Justice Everywhere through non-violence against these huge odds and there will be a price to pay.   Then again, if we become fearless warriors we will not fear death.

Personally, there is yet a long way for me for that…. So I keep working on myself towards mindfulness……towards that goal……to end Samsara, the cycle of life, as life is suffering, as another panelist Ven Bellanvila Wimalaratana said and then in the meantime, we may just realize our dream of Justice Everywhere.

May all beings be well and happy!

• Saving the World from Ourselves through Spirituality
• A Matter of faith
• Dhamma or Violence in Sri Lanka
• The HOPE in Sri Lanka after war
• Until the Guns are silent

Finals of the 17th Singer MCA premier league knock out tournament was held at the P Sara Oval, Colombo, yesterday. 

Janashakthi  entered the finals by beating Seylan bank in the semi finals took place last week-end and Unichela (MAS), by beating Sampath bank.

Opting to field, Janashkthi restricted Unichela's total to unimpressive 208 runs in under 48 overs. Isuru Udana had a fine spell with the ball, managing to capture early wickets. Notably, the wicket of  " most  in- form man on the planet", Thilakaratne Dilshan, who was on 1 run. Former Sri Lankan Test opener Malinda Warnapura's run drought seems to continue. He was out for 0. 

Mahela Udawatte who scored 144 in the last week- end against John Keells was not so lucky with the bat this week-end. Udawatte got 2 wickets for Unichela and Dilshan  was luckier with the ball too, getting 3 wickets conceding 35 runs. Dunil Abeydeera and Gayan Wijekoon both got 2 wickets each.

Former NCC player and Captain of Unichela Malin Silva scored 47 runs. Farveez Maharoof  repeated his recent batting success (playing for Sri Lanka A), by getting 62 valuable face saving  runs for starry Unichela side. Prasanna Jayawardene scored 31.

Janashakthi side lacking big names but with a team made up of  many young guns fought well. Having had a brilliant start with  Isuru Udana getting 4 early wickets, they somewhat faltered towards the end.  

Sachithra  Serasinghe scored half a century in Janashakthi's reply.  T.M Sampath  45 runs and Bhathiya Perera adding 45 to the run total. 

The game ended with a thrilling and close win by Janashakthi team led by former Tamil Union player Muditha Maduwantha. They secured the win by just 2 wickets towards the end of the 47th over.

Perhaps the loss was taken badly by the Unichela team's star players. My moll at the ground informed me that  much to the disappointment of many spectators who gathered to see the match, the stars and big names (except for  Malinda Warnapura) from Unichela failed to hang around for the presentation ceremony.

Best batsman of the tournament was Kaushal Silva who played for the Sampath bank team however turned up to collect his award.  

Nuwan Perera  from the Sampath bank was the best bowler of the tournament . Man of the series was Janashakthi's T.M. Sampath and Isuru Udana's 4 wickets and useful boundaries towards the end saw him collecting the man of the match award. 

The players know they can become stars overnight with a possible viewing audience of over 1 billion people. The boards know that they can rake in the money with advertising deals. The cricket wouldn’t be too bad either.

But I am Sri Lankan and I say enough with playing India. Every time I turn on the TV there is an orgy of blue out in the middle. And its not just the One dayers either - there is only so much test cricket a fan can take on dead sub continental pitches before you decide Australian day-time TV is not that bad after all. Although that might be pushing it a bit too far.

2010 year started with Sri Lanka having 2 scheduled international engagements. No- not 2 tours, just 2 matches. And that was the 2 group matches in the 2020 World Cup. This was disappointing by it self - but then SLC announced India will be in Sri Lanka for another test series. I kind of died a little inside that day.

The Sri Lanka v India fixture has occurred an annoying 32 times over the last 2 years. That’s 55 days of cricket against the same team. I doubt Roger Federer makes more grand slam finals.

There are 9 other test playing countries. But we keep picking India. Shouldn’t Sangakkara be stepping in at this point and saying ‘India is good but how about Afghanistan or China for a change’. And what’s wrong with India – whoring themselves to play us. Maybe they get some sadistic satisfaction in beating us over and over on pitches Stevie Wonder could score runs on.

What about the Irish for a change? Heck, they will fill out our hotels and consume our arrack till they look like Pink Salmons under the sun. At least they are fun bunch to play – and beat.

Afghanistan recently got ODI status didn’t they?

To hell with those 7 ODI bi-laterals. Can 2 of those and come to Sri Lanka I say. Is it a wonder Sri Lanka wet themselves when they get over to Australia or South Africa. We never play them or tour those countries. Well, not as much as we should anyway. The last time Australia toured Sri Lanka was 7 years ago.

Of course all the blame falls squarely those evil doers at the ICC. The FTP programme ensures cricket is played through the year but not a lot of thought seems to have gone into who plays who. At least not who Sri Lanka plays. Bangladesh seem to have a more dynamic tour Programme than us. Something is not right and I am not happy. Neither should you be.

A friend told me that ‘beggars can’t be choosers’ referring to the lack of cricket we have this year. Well once I gave a beggar 5rupees and she threw it back. So I guess they can.

And I am awake.

i WAS asleep, and i planned on staying that way. But little man obviously had other plans. he fell fast asleep on the ride back home around 10pm and slept peacefully until 12. i kid u knot. (knot??) he woke up at 00.01 am, and has been awake since. Generally i get  super grumpy when this happens. cz MAN – i LOVE my SLEEP. but you know how music makes everything better? im listening to a mix of reggae/funk and it’s really working for me man! i could be like, shaking my bootay all over my room while josh takes down the net of his cot.  seriously. he’s 85% there already. Late in the Evening, and Sean Kingston, and a little bit of Bob. ahhh. Bob. Bob, Bob, Bob.

Marley i mean. not the builder.

Dunno how long i’ll be up but gosh i feel GOOD. which is a first considering that it’s THAT time of the month for me, and SHOULD <by all prior indication> be a grumpy freak show by now. score for me! the nets at 98% as of right now, and mr. man is 100% awake. Subject does NOT show signs of falling asleep any time soon. Subject also thinks it’s HILAAARIOUS when i poke my head around the PC to check if he’s doing ok, and giggles maniacally every time i do it, thinking im playing peek-a-boo with him. it’s 2 in the goddamn morning! what bloody peekaboo! I’m gonna go rig the net up at 50% again so he can pull it down again, and if that doesn’t work I’m gonna dance around a bit with him to Me Love.

Good night if you’re still awake, and good morning if the sun is shining.

****** * ******

3.10 am

it’s 3.10am and he JUST fell asleep with Norah Jones crooning something about being someones baby tonight. Sigh. tired n grumpy kicked in finally, and waking up’s gonna be a bitch.

nighty night.

One’s opinions and beliefs may not necessarily agree with someone else’s, but having an opinion and sticking to one’s beliefs are of paramount importance. This sets apart a leader, and a follower.

I was thinking. Yes, sometimes I do that. Why does the entire Sri Lankan populace seem to harp the same tune in unison – most often than not? Today, it would be the arrest of Fonseka, for example.

The biggest mantra in the last few elections has been “abolishing the Executive Presidency” and everyone seems to get so gung-ho about it. But, hang on a second, is that the biggest problem in our parliamentary system today?

Nope.

In my humble opinion, the biggest problem we have with our “elected representatives of the people” is the A-C-C-O-U-N-T-A-B-I-L-I-T-Y.

Or, the lack of it, rather.

We appoint the MP’s and give them responsibilities. But no one seems to monitor or evaluate their performance. True, the whole country – even the private sector – is not used to setting annual objectives and conducting evaluations on progress or performance, but then why is that everyone ganging-up on the President to criticise everything he does – be it right or wrong for the country? Who is holding the opposition responsible for their failure to keep the government in it’s rightful place? Why does media give us their opinion, not the facts (we know which is on whose side, don’t we?) so that you and I can make-up our own minds and form our own opinion?

Leave that aside.

Who is holding the hundreds of MP’s responsible or accountable for what they do, or don’t?

Accountability is what we need. That is what would clean-up the country, not a retired military man with a big mouth.

One solution would be to dissolve the Provincial Councils and revert to the electorate system where there is one solitary MP for each constituency.

An MP for every electorate, who will be responsible and accountable for the development of his area. If he doesn’t deliver his promises, voters have the ability and the power to throw him out, like we used to do in the 70’s.

The good old way would bring back a lean and mean Parliament, backed by a Civil Service that runs the administration of the country. The grama seveka’s, DRO’s, AGA’s, GA’s... they were part of an effective mechanism, which was much better than the current – politically appointed – provincial council system.

That would also bring back one responsible minister for education, not a handful. It would take the many different ministries responsible for healthcare under one roof, to make up one ministry.

And it would pave the way to downsize or minimize the Cabinet and let the MP’s do the work, instead of the talk.

I’d say, go back to the system of one constituency for every MP. Either dissolve, negate or relegate the Provincial Councils. The powers conferred upon the Executive President doesn’t mean much if the power of the parliament is back in the hands of the people.

What say you?

*The Revolution Will Not Be Televised is a poem and song by Gil Scott-Heron.

Fonseka press conference, by me

I guess there are two points, one is whether the charges make sense and two, whether the law is applied equally.

To me, it simply doesn’t make sense that a military men would give up the uniform and personal security, file election papers, campaign, and then decide to stage a coup. He had already given up any powers that would have made a coup even possible.

Furthermore, there seems little possibility of a coup during the election, as Fonseka was holed up at the Cinnamon Lakeside. A coup, generally, involves occupying key buildings. Mahinda had already occupied them with troops.

In this case I think the law is being applied as a weapon. People with connections can get away with murder and those without can get framed for anything. It’s a sad day for General Fonseka personally, but it’s sad day for us as well. Fonseka is no saint, but this is not even an issue of law. It’s the law being corrupted to serve a man. Sarath Fonseka’s real crime was opposing Mahinda. For that he’s in jail.

and welcome the Totalitarian State of Srilanka for now, never know when even the ‘Srilanka’ might be changed. We’ve seen the descent into this stage clearly with the state controlling the majority of the media, the purging of all who oppose the government and now the final nail in the coffin of democracy, the arrest of General Sarath Fonseka. It was the inevitable that he would be tried for things that he wouldn’t have been tried for if he was still supporting the government. But anyway this is supposedly the will of the majority as seen in the elections. I sense dark days ahead for liberty and freedom as the clutches of corruption and dictatorship tighten. Srilanka will descend further and further towards totalitarianism, I just pray that the masses will open their eyes, look past their superficial ideas and see the reality that is the death of democracy in this beautiful country. I shed a tear for democracy and those 4.1 million who tried to save this country yet failed, that too under shady circumstances. God help us all.

• betrayed and endangered ppl including officers who sacrificed and contributed to defeat tamil tiger (ltte) terrorists (imo he did) in a misguided attempt to score political points ( knowingly or as a puppet of unrepentant supporters of terrorists and appeasers ),
• if he was planning to undermine democracy (there are lot of indications he did imo),
• if he was calling for foreign intervention to make him president after his loss in election (he is on record doing so) ,
  

Perera, Hussein; Publishing, originally uploaded by deshan10.

Ameena Hussein and Sam Perera, at their home office, where they run Perera-Hussein Publishing Company. Colombo, Sri Lanka, 2008. Photographed for Serendib magazine.

Abdul Qadir was the first spinner that I saw on TV and the one that I would rate as the best. He may have not gotten as many wickets as Murali or Warne, but he’s up there against the greats.
I don’t think there is any other spinner who could bowl a googly just the way he does.
Here is an interesting article about the man.

කරැණාසේන ජයලත් ශූරීන්ගේ සම්භාව්‍යනීය නවකතාවක්….
සුගත් හා දම්මි(දමයන්ති) ගේ යොවුන් ආදර අන්දරය….

මේ මෑතකදි යහළුවෙක් ආපු වෙලාවෙ කියවන්න පොතක් ඉල්ලුවා. ඉතිං කාලෙකට පස්සෙ මට මේ පොත හම්බවුනා.
කතාව අන්තිමේ නැගෙන ප්‍රශ්න අප්‍රමානයි..
සුගත් දම්මිට ඇති ආදරයෙන් අතරමං වුනාද? දම්මි කවදාවත් සුගත්ට ආදරේ කරේ නැද්ද?

කොහොම වුනත් ගොළු හදවත එදා මෙදා තුර සිංහල සාහිත්‍යයේ ලියවුනු විශිෂ්ඨ යොවුන් නවකතාවක්.
එදා වගේම අදත් අපේ හදවත් වල සුගත් හා දම්මි ජීවමානයි.
ඔවුන්ගේ ආදර අන්දරය අප හදේ සිතුවම් කලේ සිසිර සේනාරත්නයන් හා ඉන්ද්‍රානි විජේබන්ඩාර මහත්මියගේ මියුරැ ගීත වලින්…

හරිම සංවේදී ආදර ගීත දෙකක්…අහලා නැත්නම් අනිවාර්යෙන්ම අහන්න.

ආදරෙයි මං ආදරෙයි…..
ආලෝකෙ පතුරා….

මේ නවකතාවෙන් ගොළු හදවත චිත්‍රපටියද ලෙස්ටර් ජේමිස් පීරිස් විසින් අධ්‍යක්ෂනය කරන ලදි.
චිත්‍රපටිය පිළිබදව කියවන්න.

ආදරය විදවන්න එපා…..ආදරය විදින්න……ආදරයට ආදරය කරන්න……එය පෙරලා ඔබට ආදරය කරාවි……

Heard this insane drumming and accompanying music at the hotel im staying at, the Park Village Resort.

I went to investigate and found out it was a wedding, the drummers were a part of a band leading the groom into the party. the groom was inside a car and seemed meant to pass all the way up the grounds and onto the stage with his head covered, in a glittery veil at that.

But his bashfullness was more than compensated for by whom i assumed to be the groomsmen who were putting the best bhangra dancers to shame with some delirous moves in front of him.

Hindi music with bands on steroids, sick dance moves, pretty girls, sensational food (if last night’s buffet is anything to go by); it appears these Nepalese know how to boogy.

“රුක්ෂානි සහෝදරිය එන්න අපේ සාකච්ඡාවට සහභාගී වෙන්න.” 
 
“දැන් එන්න බෑ. වෙන දවසක එන්නම්.”
 
“ඔයා හොඳ ප්‍රශ්න ඉදිරිපත් කරනවා.  අපිට හුවමාරු කරගන්න අදහස් ගොඩක් තියෙනවා.  අපි රත්මලානේ සහෝදරයෙකුගේ චමරියේ මුණ ගැහෙනවා බදාදා.  හවස හයට.  කැම්පස් එකෙන් එකට යමු.” 
 
වමරියක් දැකලා නැති නිසා රුක්ෂානි ඒක බලන්නත් එක්ක යන්න ගත් තීරණය ඇයගේ ජීවිතය වෙනස් කරන්නට සමත් වෙතැයි ඇය සිතුවා නම් මෙදා ගමන ඇය යනු ඇත්ද?
 
රැකියාව නිම කර ගෙවල් බලා දුවන ජනතාව රැගත් බසයක ඇය නැඟ ගිය ප්‍රථම වතාව මෙයයි.  දවස තිස්සේ වෙහෙස මහන්සි වූ පිරිසෙන් නැ‍ෙඟන දහදිය ගඳ ඇයගේ නැහය පුරා පැතිරේ.  බස් රථයේ තෙල් හා දුම් වලින් එන්නා වූ අහිතකර වායූ පෙනහළු පුරා ආශ්වාස කරමින් ගමන් ගන්නා මඟීන් ගැන ඇය කණගාටු විය.
 
රත්මලානෙන් බැස ගත් පිරිස පස් දෙනෙකු ගෙන් යුතුය.  රුක්ෂානි ඇතුළු ගැහැණු ළමයි තුන් දෙනෙක් හා පිරිමි ළමයින් දෙදෙනක් පාරවල් සොයාගෙන චමරිය බලා ගියහ.  මැලිබන් බිස්කට් කර්මාන්ත ශාලාවේ සුවඳින් පලාත නැහැවෙයි. 
 
“පොඩ්ඩක් ඉන්න යාළුවෙකුට කතා කරල එන්නම් මිනිත්තුවෙන්.”
 
ඉදිවෙමින් පවතින නිවහනක් දැක රුක්ෂානි අන් අය කිසිවක් කියන්නට පෙර එහි ඇතුලට ගියාය.  බලු කුක්කෙක් වලිගය වනමින් ඇය ඉදිරියට ආවේය.  අන් ළමුන් පාරෙහි නැවතුනහ. 
 
“ආ මේ අර එදා අපේ තිලිනා දුව එක්ක ආ මිස් නේද?” 
 
“ඔව්.  මගේ නම රුක්ෂානි.  කෝ නංගි ගෙදර ද?”
 
“තිලිනා…..”  මහ හඬෙන් දැරිවිය කැඳවන්නට නැන්දනිය හඬ ගෑවාය. 
 
“මේ රුක්ෂානි මිස් තමයි එදා තිලිනාව ගෙදර ගෙනත් ඇරලුවේ.” 
 
ඇය ගෙය ඇතුලෙන් එලියට ඔළුව එබූ තවත් තැනැත්තියකට රුක්ෂානි අඳුන්වා දුන්නීය.  ඒ තිලිනාගේ මවයි. 
 
“අනේ මේ දරුවට බොහොම පින්.  කොච්චර දෙයක් ද එදා කළේ? අනේ වාසනාවන්.” 
 
මව දිගින් දිගටම රුක්ෂානිට ස්තුති කළාය.  මවගේ ගවුමෙහි එල්ලී ගත් තිලිනා ඇඟිල්ලක් කටේ දමා උරමින් දත් විකසිත කර සිනහා වූවාය.  හැමටම බොන්න යමක් ගේන්නදැයි ගෙනා යෝජනාව ප්‍රතික්‍ෂේප කර රුක්ෂානි තිලිනාට අතවනා ගෙදරින් පිට වීය. 
 
“ඔයා කොහොමද ඒ අය අඳුරන්නෙ?” 
 
“ඒක දිග කතාවක්.” 
 
රුක්ෂානි විස්තර කියන්න ගියේ නැහැ.  අනික එදා තිලිනා ගෙනාවේ හසන්ති.  තමා සැපයුවේ වාහනය පමණයිනෙ.
 
චමරිය ගොඩක් කළුවර තැනක් වුනා.  ලයිට් පත්තු කරෙත් නැහැ කිසිවෙක්.  මඳ අඳුරෙම කරපු කතා විශ්ව විද්‍යාලය තුල කෙරුනු ඒවාට වඩා හර බරින් අඩුයි.  මාතෘභූමිය ඉන්දීය අධිරාජ්‍යවාදයෙන් බේර ගන්න ආකාරය කියද්දි රුක්ෂානිට කට කොනකින් හිනා ගියා.  ඉන්දියාව පැත්තෙ ගිය කෙනෙක් දන්නවා ඒ රටේ තියන දුගී දුප්පත් බවයි මායිම් රටවල් එක්ක තියන යුද්ධයි.  ඒ ප්‍රශ්න එක්ක තවත් දුප්පත් රටක් අල්ලන්න වෙලා නැහැ ඉන්දියාවට.  මදුරුවෝ විදින්නට පටන් ගත්තෙන් රුක්ෂානිට කතාවට සිත යොමු කරන්නට නොහැකිය.  ඇය හා පැමිණි අය හැරෙන්නට එතැන සිටියේ මොරටු විශ්ව විද්‍යාලයේ අයය.  ඔවුන් සිය නම් වලින් හඳුන්වා දීමෙන් වැලකී සිට ආරූඪ නම් උපයෝගී කරගත් බව රුක්ෂානි එදා දැන ගත්තෙ නැහැ. 
 
“සහෝදරිය හරි නිශ්ශබ්දයි.”
 
“අහන් ඉන්නත් කෙනෙක් අවශ්‍යයිනෙ.”  අහන් ඉන්නවද බලන්න ප්‍රශ්න කරොත් ඉවරයි.  රුක්ෂානිට ඕන කළේ එතැනින් පැන ගන්න.  ඒත් එකට ආපු අය දාල යන සිරිතක් නැහැනෙ.
 
වෙනදා ඕපන් කැන්ටිමේ කෙරෙන වාද විවාදයන්ට වඩා වෙනස් ආකාරයට මෙදා කටයුතු කෙරුනෙ.  දේශනය කරපු තැනැත්තා ඒක පුරුදු වෙනවා කියල කීප වතාවක්ම රුක්ෂානිට හිතුන. 
 
“අපි පොඩි විවේකයක් අරගෙන අයෙත් පටන් ගනිමු.” 
 
ලැබුන විරාමයෙන් කාටවත් කිසිවක් කියන්න ඉඩ නොතබා රුක්ෂානි ඔවුන්ගෙන් සමුගෙන චමරියෙන් පිට වුනාය.  අවට කළුවරය.  ඉක්මනින් අඩිය තබා ගාලු පාරට එන්නට ඇය සමත් වුවාය.
 
පාරෙහි කඩ වල සෙනඟ කෙමෙන් අඩු වෙමින් පවතී.  මෙතෙක් කලක් ඇය රාත්‍රියේ ගමන් ගත්තේ වහනයෙන් බැස ස්ථානයක් ඇතුලට යන දුර පමණි.  පාර තොටේ ගැවසෙන්නේ පිරිමි පමණි.  තනිවම ගමන් ගන්නා ගැහැණු පෙනෙන්නට නැත. කඩයක් අයිනේ හිටගෙන සිගැරට්ටුවක් බොන තරබාරු පුරුෂයෙක් රුක්ෂානි දෙස උනන්දුවකින් බලන්නට විය.
 
පුද්ගලික බස් රථයක් ඇය පාරෙන් ඉවතට තල්ලු කරන්නට තැත් කරන්නාක් මෙන් ඇඟටම කපා තදින් බ්රේක් ගසා නැවැත්විය.  එය තමනට ගෙදර යා හැකි මාර්ගයේ දුවන බසයකි.  රියැදුරාගේ ධාවන හැකියාව ගැන සැකයෙන් හා ඔහුගේ හැදියාව ගැන පිළිකුලෙන් බැලුව ද තවත් මහ පාරෙහි ඉන්නට අකමැති වූ රුක්ෂානි බසයට නැග්ගාය. 
 
“නංගිව කොහෙද එක්ක යන්නෙ?”
 
කොන්දොස්තර තැන කියූ කතාවට බසයේ සිටි දෙතුන් දෙනෙක් හඬ නඟා සිනහ වූහ.  ඔහු ඉන් ධෛර්මත්ව රුක්ෂානිගේ කොණ්ඩයෙන් ඇල්ලීය. 
 
“ජරා යක්කු.  ගෑණු ළමයෙකුට පාරේ යන්නත් නැහැ.”
 
ඇඟලුම් කර්මාන්ත ශාලාවක වැඩ කර ගෙදර යන තැනැත්තියක් රුක්ෂානි පිටුපසින් බසයට නැඟ ඇය හා කතා කරන්නට පටන් ගත්තාය. 
 
“රෑ වුනොත් ඉතින් ඔය නොසන්ඩාල කතා අහගෙන තමයි බස් වල යන්නෙ අපි.” 
 
“ඇයි ඒ දවල්ට නැති කතා රෑට?”
 
“එයාලගේ හිත්වල තියෙන අදහස් තමයි.  රෑට ගමනක් යන හැම කාන්තාවක්ම අනාචාරයේ යන කෙනෙක් කියලයි හිතන්නෙ.” 
 
රුක්ෂානි ගෙදර ලඟින් බැහැල බස් හෝල්ට් එකේ ඉඳන් ගේට්ටුව දක්වා නොනැවතී දිව්වාය.  ගේට්ටුව ලඟ අමරදාස බලාගෙන ඉන්නවා.  ලොකු මැණිකත් එතැන හිටගෙන.

“මීට පස්සෙ රෑ වුනොත් වාහනය අරන් බේබි හොයාගෙන එන්න යන තැනක් කියල යන්න.” 
 
කවදාවත් නැති සැර ස්වරයකින් කියන්නෙ අමරදාස.  ලොකු මැණිකා අඬලා වගේ ඇස් දෙකත් රතුවෙලා.  ඇය නැහැය පිහිදාන සද්දෙ ඇහුන දෙන්නව පහු කරගෙන ගෙට යද්දී.  සෑම් විතරක් කිසිම වග විභාගයක් කරන්නෙ නැතුව ලඟට ඇවිත් කකුල ලෙව කෑවා. 
 
ගේ ඇතුලේ අනික් මැණිකෙල දෙන්න තක්බීරී වෙලා බලන් ඉන්නවා. ගත තලා පෙලා දැමූ ලෙසින් දැනුනු මහන්සිය ශරීරයට පමණක් නෙමෙයි හිතටත් දැනුන. රෑ කෑමත් එපා කියල රුක්ෂානි පැයක් පමණ නාන කාමරයේ වතුර කරාමය යට හිටගෙන හිටිය.

දවසේ වූ සිදුවීම් ඇයට විශ්වාස කරන්නත් අපහසුයි.  තමා ජීවත්වන සමාජයේම මෙතෙක් නොදැක සිටි පැත්තක් දකින්නට ඇයට ලැබුණි.  මෙයට හේතුව සමාජ විෂමතාවයන් යයි කිය නොහැකිය.  මිනිස් ගුණ දම් වඩා ගන්නට හැකි චරිතවත් ප්‍රතිපත්ති ගැන නොදන්නා කම යැයි රුක්ෂානි කල්පනා කළාය.

The flights to Nepal were mundane enough. Found a prayer room at Bangkok and put a nice nap. Watched ‘talented mr ripley’ on the flight to kmandu; matt damon was one devious bastard. Managed to bag a window seat on both flights.

But the mundaneness (mundanity?) abruptly ended when i saw the himalayas.

at first i thought they were just another bunch of mountain shaped clouds looming in the distance but then i realized these clouds loooked a little too solid to actually be clouds.

The plane then started banking at steep angles and the mountains were suddenly at the top of my vision, at the pinnacle of the sky itself, looming out of a white mist that closed up the space inbetwhen The valleys and lesser hills below. They gave the sensation of literally being as tall as the sky, and no picture I could take (no picture even Jerry could’ve taken) was able to justify the grandeur of the sight. But I took em anyway

අශ්ව ලාඩම් හරියට සිංහල “ප” යන්න වගේ. නමුත් මැදින් පොඩ්ඩක් හිස්. සෞභාග්‍ය පිරීලා තියාගන්න අශ්ව ලාඩම ධාන්‍ය ගබඩා කරන ස්ටෝරුවේ හරි කෘෂිකාර්මික ගොඩනැඟිල්ලක එල්ලනවා. ඒත් ඊයේ අවසන් මහා සුපර් බෝල් තරඟයේ දී මගේ අශ්ව පැටව් කාණ්ඩ‍ායමේ සෞභාග්‍ය නම් හැලිලා ගියා. අවසාන මිනිත්තු හත වෙද්දීත් දිනයි ද පරදියි ද කියලා හිතා ගන්න බැරි තරම් කරින් කර සටන් වැදුනත්, අනිත් කණ්ඩායම බැටේ දෙන එක අත හැරියේම නැහැ. පොඩි අත්වැරදීම් අශ්ව පැටවුන් වෙතින් කෙරෙන්න අනිත් කණ්ඩායම සෑහෙන්න කල්පනාවෙන් තරඟ කලා එයාලගේ අඩුපාඩු ඉක්මණින්ම නිවැරදි කරගෙන. දෙපැත්තෙන්ම වාර්තා බිඳ හෙලුවත් ටීම් එක පැරදුනාම දුකයි.

සතුට කියන්නේ මිනිසාට අවශ්‍ය සුඛෝපභෝගී තත්වයක් ද? නැත්නම් මනෝවිද්‍යානුකූලව නැතිවම බැරි උවමනාවක් ද? ඉතින් සුපර් බෝල් බලන අතරේ මෙන්න කතාව ඇදිලා යනවා.

අපේ පිල දිනුවාම අපේ සතුට කියන්න බැරි තරම්. අපිට ආර්ථික වශයෙන් පුද්ගලික ලාභයක් අලාභයක් නැතුවට (ඔට්ටු ඇල්ලුවේ නැති නිසා) “අපේ” කියලා අපි කියා ගන්න නිසා පිල දිනුවම අපිත් ලබන්නෙ එයින් උකහා ගන්නෙ සතුටක්.

අපේ පිල පැරදුනාම අපිට දුකක් දැනෙනවා. පිලේ තරඟ වැදුනු සමහර අ‍යගේ රස්සාවල් හිටන් ගහලා යන එක ගැන නෙමේ, දැන් එයාලට ලැබෙන සල්ලි අඩුයි කියලා හෝ ක්‍රීඩකයන්ට වූ ශාරීරික තුවාල නිසාත් නෙමේ. තනිකරම පැරදුනු බව නිසා සිතට ඇති දුක. ඒ පිල අපේ කියලා අපි සිතින් අල්ලා ගෙන සිටි නිසා ද?

සතුට කියන වචනයේ පුළුල්ම අර්ථය ගත්තම එයින් කියැවෙන්නෙ යම් කාර්යයක සාර්ථක ක්‍රියාදාමයකින් ලැබෙන තෑග්ගක්. එයින් සාර්ථක්තවය, ඉදිරියට යෑම හා ජීවය දැක්වෙනවා සේ දුක යන වචනය පුළුල් ව යොදලා තියෙන්නෙ නොහැකියාව, විනාසය හා මරණය යන පිළිවෙල දැක්වෙන ආකාරයට.

සතුට කියන තත්වයේ ඉන්න මිනිසා ජීවිතයේ අගය අත්දකියි. ජීවිතය ජීවත්වීම වැදගත් යයි සිතයි. එසේම ජීවිතය ගැටගසා ගන්නට උත්සාහයක යෙදෙයි. ජීවත්වීම සඳහා මිනිසා යම් යම් අගයන් අත් කර ගැනීම සඳහා වෙහෙසිය යුතුයි. සතුට හා සොම්නස යනු තමාගේ සාර්ථකත්වය සඳහා ලැබෙන දීමනාවයි. ඒ නිසා සතුට හා සොම්නස අත් කර ගන්නට තව තවත් සාර්ථකත්වය ලබා ගන්නට මිනිසා කටයුතු කරයි.

නමුත් අපේ පිල දිනුවා පැරදුනා කියල අපි කොහොම ද කෙළින්ම ඒකෙන් සතුටක් හෝ දුකක් විඳින්නේ? මොකද අපි සටන් වැදිලා නෙමෙයිනේ දිනුම හෝ පරාජය තීරණය වුනේ?

සතුට කියන එක අත්පත් කරගන්නට සාර්ථකත්වය සඳහා වෙහෙසන මිනිසා “මම මගේ පැවැත්ම පාලනය කරන අයෙක්මි” යන පුස්තුතය මත වැඩ කරන නිසා සතුට අත්දැකීමේ දී එය නිතැතයෙන්ම ගැබ් වූ එකක්. තවත් විදියකින් කිව්වොත් කවුරු හරි නිකං දීලා යන දෙයකට වඩා තමන් හොයා ගත්තු දෙයකින් මිනිසාට සතුට වැඩියෙන් ලැබෙනවා. මොකද නිකං ලැබුන දේ ලැබෙන්නත් නොලැබෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා. තමන් විසින් ඒකට වෙහෙසීමක් නැහැ. නමුත් වෙහෙසකින් ලබා ගන්න කටයුතු කිරීම, තමන් විසින් පාලනය කරන ලද ක්‍රියාදාමයක් නිසා තමාගේ සාර්ථකත්වය තමාට මැන ගත හැකියි.

ඉතින් ඒ නිර්වචන ආවේ මනෝවිද්‍යාවෙන්. ඒ වගේම දුක දැනුනම අපිට අපේ පැවැත්ම, ක්‍රියා පිළිවෙත පාලනයක් නැතිව ගියා කියල “කර කියා ගන්න දෙයක් නැහැ” හැඟීම ඇතිවෙනවා. සතුට කියන්නෙ හිතට දැනෙන “පාලනය මගේ අතේ”, “සාර්ථක්තවය මා අතේ” කියන හැඟීම් වල ප්‍රතිඵලය. දුක කියන්නෙ කිසිත් කරගන්න බැහැ කියන බෙලහීනත්වය.

අපේ පිල කියලා අල්ලා ගෙන ඉන්න නිසා අපි මේ සතුට හා දුක පිලේ පරාජයත් එක්ක අපේ පාලනය (සැබැවින්ම තිබුනේ නැතත්) පවත්වා ගත්තා හෝ නැතිව ගියා කියන හැඟීම් වලින් අපේ ජීවිතයට මුසුකර ගන්නවා. ඒක මනුෂ්‍ය හිතේ ස්වභාවය.

ඉතින් දර්ශනයෙන් මේ ජය පරාජය දකිනා අකාරය කොහොම ද?

සතුට ලැබෙන ආකාර වලින් වඩාත්ම විශිෂ්ඨ සතුටක් කියලා හැඳින්වෙන්නෙ අභිමානය (pride). තමන්ගේ ක්‍රියාදාම වලින් ලැබෙන සාර්ථකත්වය නිසා තමාගේ භූමිකාව හැඩගස්වා ගන්නා සතුට එයයි. එවැනි පුද්ගලයෙකුට තියෙනවා ප්‍රතිපත්ති සමූහයක්. අරමුණු සාර්ථක කරගන්න යයි ඒ ප්‍රතිපත්ති වලට පයින් ගහලා යන කෙනෙක් නෙමේ අභිමානයට හිමිකමක් කියන්නෙ. එසේම මිනිසාට හැකියාව තියෙනවා කෙනෙකුට ඇති ගෞරවය නිසා සතුට ලබන්න හැකියාවක්. තවත් අයෙකු‍ෙග් උත්සාහය හා වීර්යය නිසා ඒ අය ලබා ගන්නා සාර්ථකත්වය දැක තමන් ලබන සතුට (admiration).

මේක රොමැන්තික අදහසක් බවට සමහරු තර්ක කළා. ඒ ගැන පස්සෙ දවසක මොකද ඒකට ආදරයයි ආදරයේ ප්‍රීති උත්සවය හැටියට පවත්වන ලිංගික ක්‍රියාවයි ඇදිලා ආවා කතා බහට. ඊයේ සංවාද මම හොඳට අහගෙන හිටියේ මේ බ්ලොග් එකට ලියන්න හිතාගෙනම.

ඉතින් දර්ශනයෙන් බලන කොට අපි සාකච්ඡා කළා පැරදුනත් සතුටු වෙන්න ඉඩ කඩක් ඇති ද යන්න ගැන.

බුද්ධිය, ආත්ම විශ්වාසය, මනා පෞරුෂය ඇති අය අගය කරන කෙනෙක් කියන්නන් වාලේ හැමකක්ම දොඩවන, අනුන් කියන දේ හිතන්නෙ බලන්නෙ නැතුව අනුගමනය කරන, තමන්ට කියලා කිසිම තීරණයක් ගන්න බැරුව ඉන්න කෙනෙක්ව අගය කරනවා ද?

අපි සුපර් බෝල් නැරඹුවේ ගෙදරක. දෙපිලම නියෝජනය කරන අයත් එතන හිටියා. අපි හැමෝටම වගේ ප්‍රථම උපාධියක් තරමටවත් ඉගෙනීම තිබුණා. ඉතින් සමහර විට මේ වගේ කතාබහට ඉඩකඩ තිබුනු වාතාවරණ රටේ හැම තැනම තියෙන්නෙ නැතිව ඇති. ඒ ගැන කතාව වුනේ අර ඉහළින් කියපු අපි අගය කරන අය කවුදැයි හඳුන්වන්න යනකොට.

අපි කතා බහට එකතු වෙලා එයින් රස වින්දයක් ලබන්නේ අපි කතාබහ කරන අයත් අපේ බුද්ධි මට්ටමේ ඉන්නවා නම් පමණයි. කෙනෙකුට හිනාවෙලා විඳින රස වින්දනය නොවේ. එකතුව විඳින්නක්. එහෙම කරන්න නම් අපි කතාබහ කරන අය ගැන අපිට අපි ගැන වගේම අභිමානයක් සහ ආඩම්බරයක් තිබිය යුතුයි. එහෙම කරන්න හැකියාව ලැබෙන්නේ ඒ අගැයුම් හොයා යන අයටත් පමණයි. ඕනම ස්පෝර්ට්ස් බාර් එකකට ගොඩවැදිලා සුපර් බෝල් නරඹපු අයට තමන් හා එකතු වුනෙත් බියර් බොන්නයි, කුකුල් අඬු කන්නයි පුරුදු වෙච්ච කටිටියනේ.

ඉතින් ඊයේ දෙපැත්තෙම සටන් වැදිච්ච ටීම් දෙකත් අපිට ඒ වගේම අභිමානයෙන් හා ආඩම්බරයෙන් සලකන්න පුළුවන් ද? දෙපැත්තම දිනන්න සටන් වැදුනේ ඉතා උද්‍යෝගයෙන්. දෙපැත්තෙන්ම වාර්තා බිඳ හෙලන්න සමත් වුනා. ඊ ළඟට දෙපැත්තම කරපු පෙනල්ටි අවමයි. ඒ කියන්නෙ තරඟ වැදුනේ හොර බොරු වංචාවෙන් දිනන්න නෙමෙයි. එතකොට දිනුවත් පැරදුනත් පිල ගැන අභිමානය සහ ආඩම්බරය අපිට නැතුව ගියේ නැහැ. එහෙම නම් තවත් දවසක දිනන තෙක් දුකින් ඉන්නෙ නැතුව සතුටු වෙන්න අපි හිතා ගත්ත! සතුට කියන්නෙ මිනිසාට අවශ්‍යම තත්වයක්. සතුට නැති ජීවිතයක ඵලක් නැහැ. නමුත් මිනිසාට ‍හිතන්න මොළයක් තියන නිසා අපේක්ෂා සුන් වුනත් සතුටු වෙන්න හිත හදාගන්න අළුත් අපේක්ෂා ඇති කර ගන්න පුළුවන්.

ෆුට්බෝල් සීසන් එක ඉවරයි. දැන් කැනඩාවේ ඔලිම්පික් රියැලිටි ෂෝ එක බලන්න ලැහැස්ති වෙන්න ඕන. ප්‍රථම වතාවට කැනඩාවේ ‍ඔලිම්පික් ක්‍රීඩකයෙකු/ක්‍රීඩිකාවකට කැනඩා‍ මාතෘ භූමියේ තියන ඔලිම්පික් තරඟයක දී රත්තරන් පදක්කමක් දිනාගත හැකිවේ ද? ජැකොබේලිස් (Lindsey Jacobellis) මෙවර තරඟයේ දීත් හිමලෑල්ල පනින්න ගිහින් විච්චූර්ණ දාන්න ගිහින් වැටෙයි ද?

මේකත් සටහනට එක් කරලාම නවතින්නම්. අශ්ව ලාඩමට නිල් පාට ගාලා ඒක අශ්ව පැටව් කණ්ඩායම තමන්ගෙ පිල නියෝජනය කරන ලාංඡනය හැටියට භාවිතා කරන්නෙ. ඒක හරි පැත්තට එල්ලා ගෙන සෞභාග්‍ය ඊ ළඟ සීසන් එනතෙක් එකතු කරන්න පුළුවන් එයාලට. සුපර් බෝල් (Super Bowl) කියන්නේ තරඟය තියන ගොඩනැඟිල්ලේ බේසමක් (bowl) වගේ හැඩය නිසා. පතුලේ සෙල්ලම් කරන පිට්ටනිය. ඇතුලේ වටේ තමයි නරඹන්නෝ වාඩි වෙන්නෙ. විශාලම ෆුට්බෝල් ක්‍රීඩාංගනය පිහිටා ඇත්තෙ Michigan Stadium, Ann Arbor, Michigan ඒකේ ආසන 107,000 කි.

http://www.4shared.com/file/185905867/94bf4226/maharagama.html

දූවිලි නගරය – උපදින නගරය
මියයන නගරය – දූවිලි
අවසන නොව මෙය – ඇරඹුම වෙයි මෙය
දූවිලි නගරය – දූවිලි…

දූවිලි මිනිසුන් වියවුල් මනසින් මානය කැටුවින්
ඒ මේ අත සැරිසරයි සිහින මාලිග තනමින්

දූවිලි පාර අයිනේ කුණුවෙන ගැහණු සත්වයෙක්
ඇයගෙ දරුවන් සිඟමන් අයදි බස් රථ ඇතුලේ

දූවිලි සුලඟ වරින් වර ගෙන එයි අමිහිරි ගන්ධය
වෙළඳ ප්‍රචාරණ ලෝගෝ ප්ලාස්ටික් බැනර් අතරින්

දූවිලි කෙල්ලන් අර්ධ නිරුවතින් රඟන රැඟුම්
තණ්හාවෙන් රස විඳිනව දූවිලි කොල්ලන්

IMG_2056, originally uploaded by Tharindu Amunugama.

@ Kaluthara temple..

Well it has been a long time since I last posted anything. This is mainly because I haven't written anything in a long time, which is mainly because I cant seem to put the things I'm feeling and experiencing into words which also is not new and is something I've spoken about before...

This year so far has been pretty entertaining where politics have been concerned, which is so not a good thing...buuutt it was quite hilarious to watch the idiot hordes of our glorious little island tear each other apart over who they want next to fuck them over...it was a disgusting yet entertaining spectacle...This election was the first time ever I took part in the voting process. I told myself sometime back that I'm never gonna vote for any of these bullshitters in my life and never give it it any energy but this time I figured I should go and cancel my vote which was what I did...Because I wanted to make sure that neither one of those dickbags got my vote...I could not in a conscious mind vote for either one because i knew that they were both full of shit...I mean c'mon...Have we not had experience with politicians before? I dont think there has ever been a government in the history of this planet that has given a shit about their people...And yet people still kiss their asses and lick the shit that they leave all over the place without even a hint of decency...

What was even more interesting were these people who went all over the place talking about responsibility as citizens and our sacred right to democracy...And anyone who doesn't vote can't say anything about the fucked up situation in the country...Well fuck you...I will do whatever the fuck I want and that's my right as a citizen of this planet...Its not me being irresponsible it's you...You're the one who's fueling this disgusting flame not me...I refuse to be a part of that...My responsibility as a citizen of Planet Earth is to live peacefully without causing any pain to anyone else...And I'M an irresponsible citizen for that??? I know I said this before but seriously...Fuck you...

Do these people actually think their making a difference by voting? We would have been fucked either way and anyone who thinks otherwise is just deluded...Stop kidding yourselves...

Change will happen...But it wont happen now...It wont happen like this...It wont happen for as long as people think some crack bag fucking politician will do it for us...Change will happen but it sure as hell wont be because of a politician...

you want change? Come to grips with the fact that we're children of one universe...Resist these ideologies that just generate more hate...and regardless of whatever anyone tells you, resistance is NOT futile...

WAKE THE FUCK UP!!!

Comments

No one writes letters anymore do they? Proof of the fact that technology has arrived to kill all that is beautiful. In a world where the stunning effect of a smile has been reduced to emoticons like this , here’s a bit of old school.

***

Dearest,

The absence of sleep in my bed tonight prompts me to write you a letter you will never have the pleasure of reading. But I must write it nevertheless for if these thoughts of you don’t leave me, I fear they may drive me insane.

You see I’ve recently contracted a disease. The symptoms include lapse in judgment, continuous smiling, insomnia and day dreaming. There are moments in which I feel the urge to give into this plague completely but I’ve contracted it before and it almost killed me and I believe I may not survive it again. I’ve deduced that you are the cause of this disease.

Permit me, if you will, to ask you a few questions, answers to which, I may never receive. Why do you inspire me the way you do? Why is it that you make me believe I could conquer the world if I wanted to? Why do you make me want to be more than I am? Why is it that I must try so hard to think of anything else but you? Why do you haunt my dreams? Why do you choose to stay so close and remain so far away?

I feel my immunity weakening with every word I write here. Resisting you has become a challenge. Loving you is becoming inevitable. You’re like a cup of hot chocolate on a cold morning. You’re like a tissue within arms length at a sad movie. The light bulb that comes on at a brainstorm, the internet connection in the middle of nowhere, the last bar of mobile phone battery, that’s what you’re like.

But we live in such a cruel world don’t we? Why else would you mean so much to me and never have the privilege of knowing so yourself? Why else would I have to fight so hard to keep myself from falling into the beautiful coincidence that is you?

I’ve put too much down on this piece of paper that your hands will never hold. However, I will say this much more in parting – if you ever come down with the same illness as me, I hope the person who gives it to you will also hold the cure.

Goodnight…

ගඟ හෙමි හෙමිහිට
ඔහෙ ගැලුවාදෙන්
නුඹෙ හදවත මා
ලඟ තිබුණාදෙන්

බඹරුන් විත් මල්
රොන් අරගත්දෙන්
නුඹ හා මා නෙත්
මුණ ගැසුනාදෙන්

වැසිදිය මල් පෙති
පොඩි කෙරුවාදෙන්
නුඹෙ මුව මත මගෙ
මුව තිබුණාදෙන්

මට 17 කාලේ ලියපු තවත් එක නිසදැසක්…………

මම ව‍ර්ඩ්ප්‍රෙස් ව්ලට මාරු උනා..මේක තියෙන්නේ අලුත් බ්ලොග් එක සින්ඩිකේටරයට ඇතුලත් කරගන්නාන් විතරයි. ඒ නිසා කරුණාකරලා මගේ අලුත් බ්ලොග් එකට යන්න. මේකේ කමෙන්ට් නොකර අලුත් බ්ලොග් එකේ මේ පොස්ට් එකට කමෙන්ට් කරන්න. සමාවෙන්න කරදරය ගැන. අලුත් බ්ලොග් එකේ මාව follow කරන්නත් අමතක කරන්න එපා. මෙන්න ලින්ක් එක. මෙතන කොටන්න අලුත් අච්චාරුව