දෝතට ගෙනත් ගඟ දියයළිත් දැමුවෙමි ගඟටමඅක්කා හංගන් මේ ගඟගියපු හැටි සිහිවී

විඳින්නට අකැමැතිවමහ පොළවෙ මුදු පහසකදුරු මල් බොහොමයක්පරව ගියමුත් තවමඅතු අතර හිරවෙලා....

වැහි වලාකුළු අත ගගාලොකුම වැහි කැට ඇහිඳලාඅහස නුඹ සතුටු වෙනවද?පුංචි මල්වල පෙති කඩා

කියන් තුරුපත්ඔය පිනි බිඳුද? නැතිනම් දිනෙන් දින වෙන් කෙරෙනගස් වැල් පඳුරු පැළෑටි ආදී දහසකුත් වූ සොයුරු සොයුරියන්

ගිහි ජීවිතෙන් මිදුණු මිනිසාපඬුවතින් සැරසී වෙහෙර බිම සක්මන් කරයිනියඟයක රුදු සුළඟ පැමිණේපහන් සිල සෙලවේජීවිතේ රස අසිරි සිහිවීදැමුණු සිත සෙලවේමලසුනින් මුදු සුවඳ පැමිණේපහන් සුව මතුවේජීවිතේ භව නිසරු සිහිවීනිවන් මග හෙළිවේ ...

සබඳ...මට කවියක් ලියා දෙන්න...මා වෙනුවෙන්...මා එය මලක් කර ඇගේ හිසේ ගසන්නම්...මෙතෙක් කල් මා...ලියු කවි පරවුණා...

ගිනි රැසින් පිළිස්සී ගිය මහ පොළොව මත වර්ෂා ඇද හැලෙනු ඇතිය සිතා දෘඩවු පොළොව මත ප්‍රාණය ඉහිරවමි...පිපාසයෙන් පත්‍ර වැහිරී ගිය වෘක්ෂ මත ලා දළු පිපෙනු ඇතිය සිතා කුශවූ වෘක්ෂ මත ස්නේහය තවරවමි...ක්ලේෂයෙන් වැහිරී ගිය මිනිස් සිත් නිවී සැනසී යනු ඇතිය සිතා බොරවූ මිනිස් හදට ප්‍රේම කරමි... ...

රළු හිරු රැස් ද,මුදු සඳ රැස් ද...දෙතැනකින්...පොළොවට බැස...එකසේ අතුරුදන් වෙති...

අතීතයට ගොස් මා මැරූ,ඝාතකයා මමය...මළකඳත් මමය... වර්ථමානයට විත් මා බිහිකළ,වින්නඹුව මමය...බිළිඳාත් මමය..නෂ්ට වූ මමය..උපන් විට කෑ ගැසූ හඬ,මරණ්යේ මර හඬ,එකට එක්වී,උපේක්ෂාවයි,අනාගතය...දුකක් නැත,සතුටු නැත. ...

මවු කිරි පෙවූ මගෙ අම්මා හැරුණු කලසිප් කිරි පෙවූ ගුරු අම්මා සඳකි මටගත දා බිඳු සැලූ මගෙ පිය හැරුණු විටනැණ දා බිඳු සැලූ ගුරු පිය හිරුය මට

මෛත්‍රී බුදු හිමියනේනිවන් දුටු දා ඔබේ සසුනේඅපේ අම්මයි තාත්තයිවිහාරේ පිපි මංලොකුම අරලිය කිනිත්තයි

තුෂර පිනි බිඳු හඬ නගාසීතලේ ගීතය ගයන්නේබස් නැවතුමේ රළු පෙරවුමේකවුද මේ නිදි සුව සොයන්නේ

Previous Page