දල්වන තුරු ඉවසුම් නැතිව සිටදල්වා, මුළු හදවතින්මපහස විද..මාගේ දෑගිලි තුලමදැල්වී පිච්චී යන ඔබ...හරියටතව මොහොතකින් අවසන් වනමාගේ ප්‍රේමය නොවන්නේද..?

සතියකට වතාවක් මහගෙදර උළු දකිනසිරිදාස කවියෙක්යමව් ගුණට කවි ලියන

ලා හිරු රැස් සේ මාවෙත ආ කුනාටුවක් සේ මාහැරගිය කඩුපුල් මලය නුඔ මාගේ කෙලිලොල් කමින් ගතකල ඒ සුන්දර අතීතය සිහිවී හඬයි මා අද ඔබ ලඟ සුදු ඔසරියකින් හැඩවූ ඔබ දුක් මුසු මුහුනෙන් යුතුව මා දෙස බලා සිටිනුයේ ඇයි ද මා ප්‍රියාවිය ඔබ දකින මේ අවසන් මොහොතේ කළු මේඝයන් ඇදෙයි අහස් දිය වැටීමට එම වැහිපොද තුලින් ඔබ මා හැරදමා යයි සෑම ...

දහසකුත් සොඳුරු නෙත්දුටුවමුත් නිති පතාඒ එකදු දෑසකනොදුටු ලෙන්ගතු කමක්පිරී ඉතිරෙනඔබේ අහිංසක ඇස්ඉඟි කරන්නේඅදරයමද?????????????

එබෙන මිරිකෙනයතුරු පුවරුවේමැද තනිවූකුහුඹුවෙකු මෙන්ඇඟිලි තුඩෙන්, නියපොත්තෙන් බේරීකිසිදා නො-එබෙන යතුරක්සොයමි මම

තහනම් අඩවියේ සරණා යුවැත්තියේ තහනම් දොරේ අත තියාපු යුවැත්තියේ තහනම් ඵලේ රස බලාපු යුවැත්තියේ තහනම් උනේ මාසිකයද යුවැත්තියේ

හැමදාම එක විදියටඉන්න බෑ චූටි මලබලන්න දැනටමත්අවපැහැගැන්වෙලාතව ටික දවසකින්නටුවෙනුත් වැටෙයි

අහිංසක ගොවි දරුවාබලන විට හිස හරවාකපාගත් වී කරල අරගෙනබොහෝ දුර ගොස්මාල ගිරවා.......

Previous Page